Znajdująca się obok najwyższa hałda została zwieńczona drewnianą wieżą widokową stylizowaną na zabudowania szybowe. Fot. Jarosław Myśliwski
Wakacje sprzyjają odkrywaniu niezwykłych miejsc. Nie zawsze trzeba jednak wyjeżdżać daleko, by znaleźć coś wyjątkowego. W Parku Miejskim w Tarnowskich Górach pod cieniem ponadstuletnich drzew odnajdujemy ślady dawnego górnictwa rud ołowiu i srebra. Spacer zamienia się tu w podróż przez historię.
Już od pierwszych kroków uwagę przyciąga pagórkowaty teren. Alejki wiją się pomiędzy wzniesieniami i zagłębieniami. To warpie i pingi – pozostałości po eksploatacji rud srebronośnych. Dawne hałdy i zapadliska zostały sto lat temu przekształcone w park.
Historia tego miejsca rozpoczęła się na początku XX wieku. Pomysł utworzenia parku narodził się dzięki proboszczowi parafii św. św. Piotra i Pawła Franciszkowi Kokotowi oraz ówczesnemu burmistrzowi Richardowi Otte. To właśnie ks. Kokot wykupił ponad 11 hektarów terenów po dawnych wyrobiskach górniczych, a magistrat rozpoczął ich zagospodarowanie.
Pomiędzy warpiami wytyczono alejki spacerowe, teren obsadzono drzewami i krzewami. Powstały rozległe trawniki oraz kolorowe klomby, a część posadzonych wtedy drzew rośnie tutaj do dziś, pamiętając początki parku.
Spacer prowadzi coraz dalej, a park odsłania kolejne rozdziały swojej historii. Już w 1910 roku poszerzono główną aleję, a w następnych latach dołączano kolejne tereny po dawnych wyrobiskach oraz okoliczne pastwiska.
Niemal każde wzniesienie i każde zagłębienie to ślad po dawnych robotach górniczych prowadzonych nawet kilkaset lat temu. To właśnie ten niezwykły krajobraz i historia tego miejsca sprawia, że Park Miejski w Tarnowskich Górach jest jedynym parkiem na Górnym Śląsku wpisanym wraz z pogórniczym krajobrazem na Listę światowego dziedzictwa UNESCO.