11 godzin w niebie. Tarnogórzanin Adam Wojsa i jego Alpy

Z okna widzi kilkanaście lodowców w masywie Mount Blanc. U stóp tego położonego 4805 metrów n.p.m. - najwyższego alpejskiego szczytu - mieszka i prowadzi firmę IT. Czas wolny przeznacza na wysokogórski alpinizm, skitouring (zjazdy z wchodzeniem na nartach pod górę), freeride (jazdę na nartach poza wyznaczonymi trasami) oraz paralotniarstwo. W tym ostatnim sporcie pobił właśnie nieoficjalny rekord Polski - 11 godzin i 292 kilometry w powietrzu. Poznajcie tarnogórzanina Adama Wojsę! 

Zgodnie z wolą rodziców - lekarzy - po skończeniu tarnogórskiego „Stasia”, rozpoczął studia medyczne na Collegium Medicum Uniwersytetu Jagiellońskiego w Krakowie. Szybko zorientował się, że to nie jego bajka. Postanowił wziąć sprawy w swoje ręce i dostał się na informatykę na Akademii Górniczo-Hutniczej.

Od kilkunastu lat jest cyfrowym nomadą, praca zdalna w sektorze IT pozwala mu mieszkać w dowolnym miejscu świata. Upodobał sobie Alpy, choć trafił tu zupełnym przypadkiem.

- Pracowałem w Krakowie, w małej szwajcarskiej firmie. Bardzo doskwierał mi brak słońca i chciałem uciec na trzy miesiące do Hiszpanii. Wtedy praca zdalna nie była jeszcze tak popularna jak po covidzie - nawet w branży IT! Okazało się, że moja firma ma wolne biuro w Montreux nad Jeziorem Genewskim. Zamiast do Hiszpanii - na zimę trafiłem w szwajcarskie Alpy. Zakochałem się okolicy i zostałem - opowiada.  

Niedługo potem zamieszkał w Chamonix, mekce europejskiego alpinizmu. 

- To miejsce trudne do życia. W sezonie oblegane przez turystów - niczym Zakopane. Jesienią puste i uderzająco smutne, jak zamknięte wesołe miasteczko - opisuje. Dziś osiadł w pobliżu - w dolinie, w o wiele spokojniejszym Sallanches. Pomiędzy tymi miejscówkami było jeszcze między innymi mieszkanie w vanie. 

- Gdy odebrałem vana, o którym długo marzyłem, rozstaliśmy się akurat z dziewczyną. Trochę z lenistwa, bo nie chciało mi się szukać mieszkania, a trochę dlatego, że nie do końca wiedziałem, co ze sobą zrobić - zamieszkałem aucie, które początkowo miało być wykorzystywane głównie w weekendy. Zaczynała się wiosna, van był wygodny, Starlink na dachu dostarczał internet, mogłem pracować. Połączenia lotnicze i wyjazdy do klientów też nie były problemem. Spodobało mi się - wspomina. - Podróżując vanem przez kilka lat poznałem cały zachodni łuk Alp. Zmieniałem często miejsce z myślą, że może gdzieś będzie fajniej niż w okolicach Chamonix i tam osiądę. Długo byłem w Szwajcarii, bo tam wyjechało sporo moich znajomych z AGH. Z krajami alpejskimi jest jednak taki problem, że w połowie z nich mówią po niemiecku, a ja wolę jednak mentalność Francuzów, ich frywolność i fantazję zbliżoną do polskiej — dodaje.

Zawsze lubił sport i przygodę, trochę się wspinał, jeździł na rowerze. W Alpach odkrył alpinizm wysokogórski, skitouring (zjazdy z wchodzeniem na nartach pod górę), freeride (jazdę na nartach poza wyznaczonymi trasami) i narciarstwo w wersji freeride (polegające na zjeżdżaniu poza wyznaczonymi szlakami) oraz paralotniarstwo.

- W sposób szczególny zakochałem się w paralotniarstwie. Jest w tym sporcie coś absolutnie magicznego. Można oczywiście zobaczyć wiele pięknych widoków chodząc po górach, czy jeżdżąc rowerem po przełęczach, jednak to nie to samo, co przeżywasz lecąc paralotnią. Przemieszczanie się po niebie z prędkością roweru, w ciszy, z tak ogromną przestrzenią pod sobą, kiedy obserwujesz wszystko jak ptak, do tego stopnia mnie to urzekło, że zostało ze mną i trwa już około 6 lat - opowiada.

Kilkanaście dni temu pobił nowy paralotniowy rekord Polski trójkąta FAI (przelot po trasie zamkniętej w kształcie trójkąta). Przemierzył dokładnie 291,87 km. Nad górskimi graniami i między alpejskimi szczytami, z Matterhornem na czele, szybował bez przerwy ponad 11 godzin!

Uważa, że nie goni za adrenaliną, choć posiada dużą dawkę tolerancji na ryzyko. 

- Moje pasje łączy chęć dominowania nad przestrzenią i poczucie wolności, które wraz z nią przychodzi. Oczywiście element ryzyka jest - zarówno w alpinizmie jak i w narciarstwie wysokogórskim. W tym drugim chyba chyba największy ze wszystkich sportów, które uprawiam, z uwagi na lawiny czy obrywy skalne - mówi. - Paralotniarstwo, mimo że kojarzy się ludziom z wiszeniem na prześcieradle na wysokości 3-4 kilometrów nad ziemią to relatywnie bezpieczny sport. Paradoksalnie im wyżej nad ziemią tym więcej czasu na rozwiązanie problemu. Paralotnia leci z prędkością 30-40 km na godzinę i z taką prędkością możesz się spotkać z ziemią, jeśli dobrze nie ogarniesz sytuacji. To nie są prędkości, żeby z automatu ginąć. Nie chodzi więc w moim przypadku o przeciąganie granic ale więcej przygody i kilometrów. Strach czy adrenalina zupełnie mnie nie pociągają - dodaje.

Jest ekspertem w dziedzinie sztucznej inteligencji i specjalizuje się we wdrażaniu nowoczesnych rozwiązań AI dla biznesu. Jego firma Numlabs przygotowuje software na zamówienie innych przedsiębiorstw, pomagający m.in. w internetowej automatyzacji obsługi klienta. 

- Sztuczna inteligencja zjada sama siebie. To trudny temat, to dokąd zmierzamy w automatyzowaniu sobie różnych ciekawych i kreatywnych rzeczy. Niebawem programy, które tworzyłem na przykład miesiąc, przygotuje w dużej mierze dla mnie AI i nie wiele zostanie mi do roboty. Doszliśmy do momentu, w którym my - fachowcy od AI sami sobie zabieramy pracę. Trudno, żeby mnie to cieszyło, że gdzieś tam w połowie kariery będę musiał sobie wymyślić coś nowego. Może nie jutro, ale za parę lat. I sami sobie to zrobiliśmy. Teraz to już tylko można płakać albo po prostu bawić się dalej. Świat się pali, a my robimy, co możemy, jak orkiestra na Titanicu. Także tak to wygląda - dodaje. 

Nie czuje się typowym emigrantem. Nie musiał zamykać dawnego świata, zaczynać wszystkiego od nowa, czy rezygnować ze spotykania dotychczasowych znajomych, 

- Dzięki Unii Europejskiej jesteśmy w takim miejscu, że możemy po prostu przejechać granicę, wybrać dowolny kraj Europy i robić on-line to samo co dotychczas. Nie musiałem zmieniać przyjaciół. Jeżdżę do Polski, gdy tylko mam potrzebę spędzać z nimi czas, choć niezbyt często bywam w Tarnowskich Górach, bo prawie wszyscy koledzy mieszkają albo w Krakowie albo gdzieś w świecie - opowiada. 

W Chamonix poznał wiele nowych osób. To miasteczko multi-kulti pełne ekspatów ze Szwecji, Anglii, Grecji, Syrii, Polski. Nawet tutejsi Francuzi to zazwyczaj przyjezdni.

- To jest takie Podhale Francji ze wszystkimi zaletami ale też wadami. Ma wielu przybyszy ale też miejscowych francuskich Gąsieniców i Curusiów, którzy się w swoim sosie kiszą. Większość moich znajomych to ludzie przyjezdni. Mamy te same problemy, gdyż łączy nas mieszkanie w innym kraju. Żeby zawrzeć znajomość najłatwiej trochę ponarzekać na francuską biurokrację - śmieje się Adam. - Na pewno nie chciałbym mieszkać w dużym mieście: w Paryżu, czy Marsylii. Nawet Kraków, gdy w nim żyłem, z każdym rokiem przytłaczał mnie bardziej - dodaje.

Z okna widzi około 15 lodowców w masywie Blanca i ze smutkiem obserwuje od 10 lat ich znikanie.

- Płaczę za nimi codziennie. Zmiany klimatyczne powodują, że wieczna zmarzlina topnieje i  góry lodowcowe dosłownie się rozpadają. Ludziom, którzy nie wierzą w to powinno się fundować wycieczki z oglądaniem, jak wygląda umierający lodowiec. Jesteśmy być może ostatnim, a jeśli nie ostatnim to przedostatnim, pokoleniem, które ma szansę w Europie podziwiać lodowce i realizować tu alpinistyczne pasje. Zostaną już tylko skały i moreny, jak dziura po wyrwanym zębie - wzdycha.

::photoreport{"type":"check-for-article","item":"33254"}