Błogostan, czyli Tarnogórzanka w Paryżu

Dorastała na ulicy Krakowskiej, gdzie z okna oglądała pochody gwarkowskie, ukończyła I LO im. S. Sempołowskiej. Dziś regularnie wraca do rodzinnego domu, choć twierdzi, że już nie jest stąd. Ludzie, którzy decydują się na stałe wyemigrować z kraju, pozostają w zawieszeniu i wszędzie już będą trochę obcy.

Do Paryża wyjechała w wieku 28 lat, nie znając języka francuskiego. Uciekła od korporacyjnego wyścigu szczurów, zostawiając za sobą bliskich i zrealizowane projekty kulturalne, by zacząć zupełnie nowe życie.

Samotne dzieci

– Z dnia na dzień znalazłam się zupełnie sama w obcym kraju i zamieszkałam z rodziną, która powierzyła mi opiekę nad dzieckiem. Czułam się bardzo samotna, a bariera językowa okazała się poważną przeszkodą, mimo że płynnie mówię po angielsku. Od razu zapisałam się na kurs językowy dla au pair, gdzie poznałam dziewczyny z całego świata – okazało się, że w stolicy Francji jest ich naprawdę dużo – opowiada Martyna Gabała.

Tym, co nieraz szokuje imigrantki, jest specyficzny model francuskiej rodziny. Kobiety są silnie wyemancypowane. Do pracy wracają natychmiast po 3-miesięcznym urlopie macierzyńskim, do domu późnym wieczorem. Dziadkowie wnuki widują od święta. Stąd instytucja opiekunki, która mieszka z rodziną i przez cały dzień zajmuje się dzieckiem, począwszy od śniadania, odwozi je i odbiera ze szkoły i zajęć dodatkowych, nieraz też usypia, kiedy rodzice wychodzą wieczorami.

– Dzieci bardzo tęsknią za rodzicami. U opiekunki szukają rozmowy i ciepła, szybko się przywiązują. Potem trudno się rozstać, zwłaszcza że kontrakt rzadko trwa dłużej niż rok – opowiada autorka. – Na karty powieści przeniosłam nie tylko swoje doświadczenia, ale też historie innych dziewczyn, które poznałam. Nieraz szokujące, bo rodzina współpracę może zerwać nawet w środku nocy. Przekazywane "kieszonkowe" wystarczają tylko na pokrycie podstawowych wydatków. Więc marzenia o pracy, która pozwoli rozpocząć nowe życie w cudownym miejscu, często spełzają na niczym.

Poza utartym szlakiem

Z wykształcenia jest kulturoznawczynią. Uczestniczyła w realizacji licznych projektów i festiwali w Polsce i za granicą. We Francji przez blisko 3 lata pracowała jako au pair, potem rozpoczęła własną działalność, zatrudniła się też jako przewodnik i opiekun wycieczek. Szybko zakochała się w Paryżu, jego różnorodności i architekturze. Wydała też e-booka – subiektywny przewodnik, w którym zachęca do odwiedzenia urokliwych, ale często pomijanych przez turystów zakątków stolicy Francji.

– Chciałam, aby Paryż też był bohaterem mojej powieści. Dlatego nie skupiam się tylko na losach mojej bohaterki, ale też opisuję styl życia Paryżan i samo miasto, tak by przeprowadzić czytelnika uliczkami, którymi spacerowałam, zaprosić do miejsc, które odwiedzam i pozwolić poczuć ich atmosferę – podkreśla autorka. Do książki dołączyła autorską mapę z wyszczególnieniem lokalizacji, w których toczy się akcja powieści.

– Błogostan to dla mnie moment, w którym wreszcie mogę złapać oddech i poczuć wewnętrzny spokój. Przestać udawać kogoś innego tylko po to, by zyskać czyjąś akceptację. Ja już znalazłam swoje miejsce na ziemi, ale wiem, że każdy, kto decyduje się zacząć nowe życie za granicą, boryka się z samotnością, potrzebuje pocieszenia i nadziei. Stąd pomysł na napisanie książki, w której być może niektórzy odnajdą też część siebie – podkreśla Martyna Gabała.

Ma już pomysł na kolejne powieści, w tym kontynuację "Błogostanu". Jesienią zaprosi też mieszkańców na spotkanie autorskie, które odbędzie się w Tarnowskich Górach.